De mooie natuur daagt mij uit om te fotograferen, de wens om goed te leren fotograferen daagt me uit om er steeds vaker
op uit te gaan om te oefenen.
Een heerlijke wisselwerking dus, waaraan ik veel plezier beleef.
Op deze site doe ik verslag van mijn pogingen om wat ik zie zo mooi mogelijk vast te leggen.
Bedankt voor je bezoekje, en mocht je een reactie achter willen laten, dan stel ik dat erg op prijs.

Klik op een foto voor een presentatie in groter formaat en hogere kwaliteit!


donderdag 30 mei 2013

Hallerbos


Op Hemelvaartsdag,  inmiddels al weer drie weken geleden, gaan Yvonne en ik weer eens over de grens op stap:
Het Hallerbos bij Brussel staat op ons programma.
Dat is een behoorlijk eindje rijden, dus we gaan vroeg op pad, héél vroeg zelfs, al om 3 uur in de ochtend rijden we weg, het is zelfs te vroeg voor 'Dauwtrappen', want er is nog helemaal geen dauw ;-)

We zijn dit keer goed voorbereid, we hebben een wandelkaart  van het bos en in de auto ligt het mooie blad van het Belgische  Landschap  met informatie, wandelroutes en prachtige foto's.  Nog meer foto-inspiratie hebben we opgedaan in het tijdschrift  Natuurfoto Passie, dat bijna vrijwel altijd de exif-gegevens bij de foto's  vermeldt,  en dat is heel fijn,  want nu weten we hoe het moet :-)
De weersvoorspellingen zijn uitstekend,  dus wat kan er nog misgaan?  
Nou, dat weer misschien?  want onderweg begint het te regenen....





Tegen half zes bereiken we het Hallerbos, gelukkig is het droog,  maar tot onze schrik zien we een bord:   Hallerbos op zon- en feestdagen gesloten. De slagboom staat wel open,  het is nog pikkedonker, en geen mens te zien,  doorrijden dan maar?
Na een hoop getwijfel van  mag-het-wel of mag-het-niet, parkeren we de auto toch maar in het bos en zwaarbepakt met onze fotospullen wandelen we het bos in.
Langzaamaan wordt het licht en....





ontdekken wij dat we te laat zijn, de beuken staan al teveel in het blad.
Die foto's van dat magische sfeertje die wij in al die mooie tijdschriften hebben  bewonderd,
en die wij heel optimistisch wel even dachten te gaan maken.
die maken wij vandaag dus niet :-(





Niet getreurd,  de Wilde Hyacinten bloeien nog,
sommige staan zelfs nog in de knop






Maar hier in het beroemde 'Tranendal'  kun je wel zien
dat ze over het hoogtepunt heen zijn.
Wat een massa blauwe bloemen, tijd voor de macrolens!






Geen dauwdruppels, maar regendruppels.
Gelukkig is nu het droog en is de zon doorgekomen






De combinatie van het lage zonlicht  door het bladerdek 
en de regendrupjes is prima om lekker te spelen met tegenlicht






Erg leuk, dit  'andere fotograferen',   maar best nog wel moeilijk hoor,  
ik heb echt bijna alle probeersels moeten weggooien, 
maar met bovenstaande drie foto's ben ik toch wel een beetje op de goede weg







Toevallig ontmoeten we Aagje van eerder genoemd Landschap.
Ze vertelt ons dat we net een dag of 5 te laat zijn en
wijst ons op Daslook, dat verderop in het bos begint te bloeien





Na een prachtige wandeling vinden we het Daslook.
De meeste bloemen zijn nog niet open





maar er zitten een heleboel leuke spinnetjes 





en daar kunnen wij ook uren mee zoet zijn ;-)


Slotwoordje:
En zo vloog de tijd weer voorbij...  maar we moeten ook het hele eind terugrijden,  dus vroeg in de middag komt er een eind aan de pret en stappen we stinkend naar uien  ( daslook! ) weer in de auto. We hebben het Hallerbos dan wel niet optimaal aangetroffen,  het was toch zeker een prachtige ervaring om door dit bos met zijn befaamde blauwe tapijt te wandelen.
En voor een volgende keer, weten we dat je op deze site   de groei en bloei perfect kunt volgen.
Dan kunnen we nóg beter voorbereid op pad!

zondag 12 mei 2013

Fotoreis Covarrubias







Een paar maanden geleden besloten Gonnie en ik om mee te gaan met een fotoreis naar Noord Spanje. 
Deze reis,  georganiseerd door het Centrum voor Natuurfotografie wordt begeleid door Bart Siebelink, en is gericht op allround natuurfotografie, met het accent op macro- en landschapsfotografie.  Er zal ook nog iets anders als een rode draad door de week heen lopen .... daar over later meer....

De dagen voor vertrek volgen we natuurlijk de weersvoorspellingen, en oh wat zijn die slecht.  Van dag tot dag ziet het er dramatischer uit,  er is zelfs sprake van zware sneeuwval!  Hoewel dát extreme winterweer van de weerkaart verdwijnt,  gaan toch de skibroek, warme kleren,  muts en handschoenen in de koffer,  in plaats van de zomerse t-shirtjes en flesjes anti-zonnebrand.... Maar we laten onze goede zin niet verpesten door het weer,  dus we staan op zaterdagmorgen 27 april  om 9 uur opgewekt en  vol verwachting  op Schiphol, waar we kennismaken met onze reisgenoten:  Lydeke, Marianne, Marjo, Riet, Dick, Bart  en natuurlijk andere Bart: onze reisbegeleider.

We vliegen naar Madrid, waarna we in een tot de nok toe volgepakt minibusje naar onze bestemming rijden:  Covarrubias, een middeleeuws dorpje op de Spaanse hoogvlakte,  het ligt ongeveer 40 km ten zuidoosten van Burgos.  We verblijven in een klein hotel,  het Casa Rural 'Posada del Conde',  het telt precies 9 kamers, en we kunnen er gebruik maken van de keuken en van een gezellige huiskamer.  Het ziet er goed uit, het Casa Rural zal deze week een echt thuis voor ons zijn,  ons 'Casa'.






Een fotografiereis levert uiteraard een hoop fotomateriaal op.  Ik heb er diep over nagedacht of en hoe ik deze foto's in mijn blog zal verwerken,  en ik heb besloten om er een uitgebreid beeldverslag van te maken.
Menig blogvolger zal geen zin hebben om alles te lezen en te bekijken,  maar dit verslag maak ik toch  vooral voor mezelf,  en natuurlijk ook voor thuisblijvers die benieuwd zijn naar mijn belevenissen,  en last-but-not-least voor mijn reisgenoten,  met wie ik graag mijn foto's en ervaringen wil delen,  en van wie ik ook nog het nodige hoop te zien.  Je bent de hele week met elkaar bezig,  en dan is het toch wel heel erg leuk om ook de resultaten te zien van alle  fotomomenten, waar we met zijn allen zo ons best op hebben gedaan.

Het reisverslag is van dag tot dag te zien en te lezen via de volgende links:

Covarrubias - Zondag
Covarrubias - Maandag
Covarrubias - Dinsdag
Covarrubias - Woensdag
Covarrubias - Donderdag
Covarrubias - Vrijdag


Let op:   
De foto's  zijn van betere kwaliteit wanneer je er een aanklikt en alles in de diashow bekijkt!





Groepsportret
Foto gemaakt door Bart Siebelink

Covarrubias - Vrijdag

Vrijdag 3 mei.

De laatste dag van ons verblijf in Covarrubias,  en vandaag krijgen Lydeke, Riet, Dick en ik de kans om de Vale Gieren vanuit de schuiltentjes te fotograferen.   En ik heb mijn besluit genomen:   ik pak die kans!  Wordt het niks, dan heb ik pech,  maar wordt het wel wat,  en ik ben er niet bij,  dan krijg ik  razende spijt,  dus ik neem de gok...
Dick ziet er wel van af, en zo blijven de drie 'Sony-Girls'  over, want ja,  het toeval wil dat wij drieën degenen zijn die met Sony fotograferen, en daardoor lopen we bij het installeren in de tentjes meteen tegen een probleem aan: Onze opzichtige zilverkleurige 70-400mm lenzen  zullen door de gieren niet op prijs worden gesteld :-(


( Foto Marianne )
Bart bekijkt of een en ander te camoufleren valt, er wordt besloten dat de opvallende zonnekappen er in ieder geval af moeten, en de rest wordt zorgvuldig ingepakt met camouflagedoek  en gierenveren!

Ca. half twaalf zijn we geïnstalleerd,  Riet, die nog steeds grieperig is, maar beslist wil doorzetten,  zit ivm ziektekiemen 'in quarantaine' in de ene tent,  Lydeke en ik bemannen samen vol spanning de andere.

De boer komt de varkens brengen en het wachten begint.....





Af en toe zien we een Vale Gier overvliegen  en in de verte in de bomen landen;  maar ze vertrekken ook weer,  we horen weer het gekras van de raven,  een merel zingt,  een hop roept 'hop'  en daar blijft het bij. Zo tegen twee uur wordt het zelfs stiller en stiller.... maar het wordt ook warmer, want het is vandaag echt de mooiste dag van de week,  en we zien vlinders......
We denken aan de overige reisgenoten,  die nu lekker ergens in het veld aan het genieten zijn.....

De afspraak is dat wij tot ca half 4 in de tentjes blijven, en dat we rond 3 uur even sms-contact met Bart hebben.
Net voordat we in een dip raken,  komt er weer wat leven in de brouwerij,  we hebben het gevoel dat er een aantal gieren vlak achter ons zit.  We krijgen weer hoop....
Lydeke en ik bespreken fluisterend onze mogelijkheden:  gaan we op de afgesproken tijd weg,  dan is het een verloren dag,   als we blijven, dan hebben we in elk geval nog een kans... Hoop doet leven ;-)

We sms-en met Bart:   kunnen we langer blijven?
En een berichtje naar Riet in de andere tent:   wil jij weg of blijven?
Riet is kort en bondig:  blijven!  Fijn, want dat betekent dat ze zich niet te ziek voelt.

Weer contact met Bart:  graag blijven tot we aangeven dat we weg willen,  oké,  is goed.
Om 15.58 uur sms-je naar Riet: We laten Bart weten wanneer we weg willen, duimen dat er nog wat komt.
Om 15.59 uur berichtje terug:   Oké

Ik heb het nog maar net gelezen of er landt één Vale Gier bij de varkens, hij staat even op de uitkijk en
de  tweede komt,  en de derde....

We prenten goed de instructies in ons hoofd:  Niet te vroeg beginnen met fotograferen,  beheersen,  en wachten tot ze echt aan het eten zijn !!!

En wat er dan gebeurt....  we zien ze niet aankomen,  want ze komen van achter de tent, maar ineens zitten we midden in het tumult van zware vleugelwiekslagen...... en om 16.02 uur maak ik de eerste foto:




Binnen die luttele drie minuten zit er een ongelooflijke hoeveelheid vale gieren!
Wat een geluk dat we eendrachtig besloten om te blijven....

Maar hoe fotografeer je deze invasie??
Van de eerste groep zagen we prachtige portretten,
dat gaat hier niet lukken.
Ik vergeet eigenlijk alle goed tips en laat de camera ratelen.
Binnen 10 minuten merk ik stomverbaasd dat mijn geheugenkaart  al vol is.
Gauw de volgende er in.....





Gelukkig weet ik naderhand uit al die 600  lukraak geschoten foto's  nog wat beelden te 
halen waarop de chaos enigszins geordend is.
Hier zie je dat gieren zich links achter op een varken storten,  maar we hebben
ook het geluk dat er een groepje vlak voor de schuiltent aan de dis zit





En al lijkt het een totaal hysterische massa gieren,  er zit toch wel degelijk rangorde in zo'n groep.
De rechtopstaande gier in het midden begint zich groot te maken,  hij zal een van de 
oudere vogels zijn, die een leidersfunctie heeft,  en als eerste mag eten





Hij spreidt met veel machtsvertoon zijn vleugels
( spanwijdte ca 2,5 meter ! )






en houdt op die manier de andere vogels op afstand,
hij spreekt op deze wijze een heel duidelijke taal:
'Dit varken is voor mij' !






Dit alles zien we echt pal voor onze tent gebeuren, de telelens is eigenlijk overbodig,
en ik heb nog spijt dat ik niet de 24-70mm heb gepakt,  die lag onder handbereik klaar,
maar je bent zó onder de indruk van wat er gebeurt, dat je daar niet meer aan denkt






Linksboven zie je nog net een stukje van het tentje waar Riet in zit






Vale Gieren zijn aaseters,  die  hun lange nek zonder veren relatief ver in een kadaver 
steken om daar de zachtere delen van het kadaver, zoals ingewanden en spieren, 
 te verorberen.
Een waarschuwing voor mensen met een zwakke maag:
De volgende beelden zijn bepaald niet erg smakelijk,
en dan heb ik de ergste nb nog gecensureerd






Deze beelden zijn allemaal afkomstig van het tweede geheugenkaartje,
toen ik niet meer als een kip-zonder-kop aan het afdrukken was






En gelukkig was hier de zon ook even weg,
want het licht werd steeds harder






Niet erg smakelijk,  maar wel heel gaaf!






De dominante leider geeft nu ook de andere gieren de gelegenheid om te eten.
Dit gaat gepaard met een hoop onderling gekissebis,  en de geluiden die ze daarbij maken,
die zijn met geen pen te beschrijven


Ik had nog nooit gefilmd met mijn camera, maar ik heb nu op goed geluk de movie-knop ingedrukt,
't is nog redelijk gelukt ook,  alleen heb ik, denk ik,  in een te hoge kwaliteit gefilmd,
en wanneer Blogger dat gaat verkleinen,  dan blijft er van de kwaliteit niks meer over.
In het groot is het filmpje dan ook niet om aan te zien, bovendien stond de witbalans verkeerd,
maar ook in het klein krijg je in dit korte fragment van  30 seconden een goede indruk van dit overweldigende spektakel :



video



Wat hier heel goed te zien is, is dat ze steeds met dat varken aan het sollen zijn. 
En omdat ze op een helling zitten, rollen de kadavers steeds verder naar beneden, tot voor,  naast en achter onze tent, we zitten op een gegeven moment echt omringd door de gieren, de vleugels slaan tegen de tent,  en Lydeke ontdekt zelfs bloedspetters op het tentdoek.
En ze verzucht:   Wat ben ik blij dat ik hier niet alleen zit!
We kunnen nu trouwens gewoon praten,  in alle tumult hebben de gieren 
totaal geen aandacht voor ons






Als er eenmaal een deel van de massa  achter de hut zit, wordt het iets rustiger, 
 nou ja,  het zijn er nog steeds veel,  maar ik word zelf ook wat rustiger 
en probeer me nu toch te concentreren op portretten






Het  blijft een lastige opgave,  het zijn er nog steeds teveel,
maar dat heeft misschien nog wel meer impact dan een portret van één gier






Goed is te zien dat stof en veren in het rond vliegen






Ze gaan dan ook bepaald niet zachtzinnig met elkaar om.
Gaaf hè,  die grote poot!






Ik blijf toch proberen om portretjes te maken






en door gebruik te maken van gespreide vleugels van andere gieren
slaag ik er in om een wat rustigere achtergrond te creëren






Heeft zo ook wel wat met de lijnen van de veren ?
Ik moet wel eerlijk bekennen dat dit naderhand geselecteerde uitsnedes zijn,
al doende zou ik dit niet bewust kunnen zien en maken






Een verwilderde gierenkop met de vlees- en bloedresten in de veren.
Wat ik heel graag nog wil is zo'n echte bloedrode kop.....






Zo'n kop vind ik ook, maar het tegenlicht was dermate hard en fel  dat deze foto bijna
niet meer te redden  was. Flink wat bewerking doet de kop nu redelijk goed uitkomen, 
maar de achtergrond zit vol ruis.  
Ach,  ik dacht eerst dat het stof was.... dus zo erg is het niet,
en ik ben toch heel blij met deze foto!

De beelden die ik in de twintig minuten hierna maakte, heb ik allemaal moeten weggooien,
die waren echt niet te redden

Precies een uur na het begin van dit waanzinnige spektakel  zitten bijna alle gieren achter ons,
we kunnen ze niet zien, alleen maar horen,  maar we zijn wel nieuwsgierig.
We besluiten de tent open te maken, tenslotte hebben we onze buit binnen,
er valt er niets meer te verliezen




Uiteraard slaan de gieren op de vlucht, 
en zien we ze boven het dal verdwijnen

Pfff...... We staan ineens alle drie te trillen op onze benen, 
pas nu dringt tot ons door wat we het afgelopen uur hebben meegemaakt.
We bellen Bart:  
'Hier staan drie shakende Sony-girls,  en we hebben ze!!'

Bart komt ons halen,  en die arme man moet knettergek geworden zijn van ons
opgewonden geratel,  maar hij is ook erg blij voor ons dat de missie geslaagd is.
Een daverend slot van een bijzonder fijne week!


Slotwoordje:
We breken de tentjes af;  één daarvan is geleend van Alejandro,  natuurfotograaf uit Burgos en vriend van Bart.
Bart vertelt dat Alejandro zo graag een tent als die van hem wil hebben, en eigenlijk wil hij daarom als dank de zijne aan Alejandro geven, maar hij weet vrijwel zeker dat Alejandro dit niet van een vriend wil aannemen.
Dat brengt de Sony-Girls tot een leuk plan:
Er zit nog genoeg geld in de huishoudknip, en omdat wij toch iets voor Bart willen doen, geven wij Bart geld voor een nieuwe schuiltent,  en gaan we de tent van Bart vanavond aan Alejandro geven, als dank voor het mogelijk maken van onze geweldig geslaagde schuiltentsessies.
Onderweg naar onze  Casa zeg ik in het busje heel overmoedig dat ik wel zal speechen... in het Spaans..... 

Eerst doen we onze verhalen bij de andere reisgenoten, die natuurlijk ook erg blij voor ons zijn, om ons succes te vieren drinken we een wijntje, en  dan is het tijd om de koffers alvast te pakken.
Om  8 uur bezoeken we op uitnodiging van een kennis van Bart een wijnkelder en luisteren we naar de interessante uitleg van  de trotse eigenaar.


( Foto Marianne )
Oeps,  ik heb trek,  en die chips en olijven smaken wel heel erg lekker!
En het wijntje ook natuurlijk ;-)


Daarna is het tijd voor ons laatste avondeten in El Galin, en daar ontmoeten we Alejandro.
Door de wijntjes is de moed me nog niet in de schoenen gezakt,  hihi,  ik ben zelfs nóg overmoediger, en in een afgrijselijk gebroken Spaans bedank ik namens de groep Alejandro voor zijn medewerking  en overhandig ik hem de 'Hide'  
Dat was makkelijk, schuiltent noemen ze hier op zijn Engels gewoon 'Hide', maar dan wel uitgesproken op zijn Spaans, en dat klinkt dan als 'Gait'  ;-)


(  foto Marianne )


Ik ben bang dat ik Alejandro,  een bescheiden en rustige man, volkomen overdonderd heb,
maar hoe dan ook,   hij kon mijn verhaal volgen en was blij met de 'gait'

En dan...
De laatste gezellige maaltijd,  en naar bed,  met de wekker op kwart voor 3... 
Tegen half 4 in de ochtend rijden we weg,  het busje weer net zo volgestouwd als op de heenweg,
hulde aan Bart,  die net als wij veel te kort geslapen heeft, maar de 200 km naar Madrid veilig volbrengt.
Om  half 11 staan we weer op Schiphol,   afscheid en dikke zoenen,   het was een geweldig geslaagde week, voor herhaling vatbaar!

Bart, bedankt voor de prima begeleiding!
Lydeke, Riet, Marjo, Marianne, Gonnie, Bart en Dick,  jullie ontzettend  bedankt voor jullie fijne gezelschap! Het was me een waar genoegen.



Covarrubias - Donderdag

Donderdag 2 mei.

Vandaag rijden we naar de Vallei van Hacinas, maar eerst stoppen we even buiten Covarrubias
om Vale Gieren op de rotsen te zien en te fotograferen: 




Heel eventjes hebben we daarbij een vriendelijke blauwe lucht




Wat had ik die blauwe lucht ook graag bij deze vluchtfoto gehad... 




Landing op de rode rotsen




Omdat ik uiteraard niet weet of ik morgen de gieren vanuit de schuiltent van dichtbij ga
zien, probeer ik  maar vast dmv een flinke crop zo'n prachtige roofvogel een beetje
aardig in beeld te brengen




We rijden door en stoppen bij dit schilderachtige oude huis




Het is een oude watermolen, en ik fotografeer de  Molina Lere van alle kanten,
omdat ik zowel de rotsformatie in de achtergrond prachtig vind




als ook die indrukwekkende wolkenlucht.
Eigenlijk boffen we toch maar met het weer,
een strakblauwe lucht en hard zonlicht zou veel 
minder aantrekkelijke platen opleveren



Overal in het landschap zien we ooievaars nestelen op afgezaagde populieren





Geen wereldfoto's, maar dat is dan weer het voordeel  van een reisverslag,
ook mindere foto's mogen aan bod komen om het verhaal te illustreren ;-)




Hoog boven een klein dorpje hebben ooievaars hun nest op een wel heel 
bijzondere plaats gebouwd:  Pal naast het Christus-beeld





Als we omhoog klauteren om een beetje op ooghoogte komen,
dan zien we dat er onder veilige bescherming van Christus 
twee jonge ooievaartjes in het nest zitten,
die groeien vast wel voorspoedig en gezond op ;-)

Achter dit dorpje ligt de Vallei van Hacinas,  en daar is het in het veld eerst tijd voor 
de altijd gezellige en lekkere picknick




Op het programma staan weer de bokeh-bubbels, zowel korte als lange afstand, 
maar de zon ontbreekt weer....
Bart is echter inventief en zet de koplampen van de bus in!
Die truc kunnen we alleen niet te lang volhouden,   een lege accu, 
daar zitten we niet op te wachten...





We gaan de oevers van een eeuwenoud wasmeer verkennen,
en hier krijg ik mijn herkansing met de boomkikkertjes!





Ik maak hier telkens de fout dat ik een te groot diafragma kies,
een keuze die ik overigens welbewust maak, omdat ik achtergrond en omgeving
zo onscherp mogelijk in beeld wil hebben.
Maar te vaak heb ik dan maar één oog van de kikker scherp, 
en dat vind ik niet prettig kijken.
Vandaar dat er slechts twee foto's zijn overgebleven, 
waar maar één oog zichtbaar is




In de loop van de middag komt de zon weer tevoorschijn,  en speel ik nog even met de bokeh.
De oplettende kijker zal zien dat ik hiervoor steeds een madeliefje gebruik,
die groeien hier namelijk overal, en het zijn hele mooie grote, die maar lonken
om gefotografeerd te worden. Maar ik zeg streng tegen mezelf:  
Loes,  je bent niet in Spanje om madeliefjes te fotograferen,  dat kan thuis ook



Toch stiekem eentje,  omdat ik het gewoon niet laten kan ;-)





We gaan verder de Vallei in, hier komen we in een soort prairie,  het is gemeentelijke grond 
waar de boeren hun paarden en runderen weiden.
Ik ben nooit zo wild van paarden, maar met dit plaatje van merrie en veulen 
ben ik heel content, wat staan ze in een schitterende houding voor me te poseren




Zo'n karakteristieke oude schuur en stokoude walnotenboom, die wil ik ook fotograferen.
Het wordt een aardige uitdaging om een storende paal en lelijke voerbakken buiten beeld
te houden, maar na zorgvuldig zoeken naar het juiste standpunt is het gelukt.
Je ziet dat het al laat in de middag is:  mooie lange, en niet te harde schaduwen





Tegenlichtopname.
In de nabewerking heb ik de lucht even lekker dramatisch aangezet,
en de oranje-gele blaadjes van de populieren hebben ook wat extra accent gekregen





Zo'n oude walnotenboom verdient al een plaatje, maar met zo'n fraaie zwarte hengst 
ernaast wordt het nog mooier.  Totdat de hengst ineens in mijn richting rende.....
 pffff... de anderen hebben zich rot gelachen,  ik nam me daar toch een sprint naar de veilige bus!! 
 ja, ik zal het maar bekennen,   ik ben bang voor paarden ;-)

Overigens liep de hengst helemaal niet op mij af, maar naar zijn merrie en veulen
aan de andere kant van het pad,  en daarbij waren we getuigen van een hele mooie liefdevolle begroeting van deze paarden, waarvan ik van de schrik dus geen foto's heb gemaakt.

Verderop gaan we nog aan de slag met oude,  met korstmossen begroeide eiken,
maar ik zie er niet zoveel in, en heb daar dus niets van gebakken,
het kan niet altijd feest zijn ;-)


Slotwoordje:
We zijn vandaag pas laat terug in Covarrubias,   het was volgens mij ca half 8.  Snel even de modderkleren een beetje schoonmaken,  opfrissen,   en tijd voor de gezellige avondmaaltijd in El Galin.
Daar horen we dat de varkensboer morgen weer kadavers naar de voerplek van de gieren brengt,
dus om 11 uur staat ons vertrek naar de schuiltentjes gepland.  Ik kan er nog één nachtje over slapen,  doe ik het of doe ik het niet??
Wat het gaat worden gaat blijken uit het verslag van vrijdag.....